Nadat ik in 1997 ruim 10 jaar ervaring had opgedaan bij de SEV (sociaal-economische-voorlichtingsdienst) meende ik best wel “mijn mannetje te staan” in situaties waarin het moeilijk liep in boeren- en tuindersgezinnen. Ik had al veel moeilijke bedrijfsovernames, samenwerkingen en spannende situaties met veel conflict tot een redelijk/goed einde weten te brengen, zo was mijn beeld. Op enig moment kwam onze toenmalige directeur naar me toe met de vraag of verdieping op het punt van conflictoplossing iets was om me verder in te verdiepen.
Met graagte nam ik die uitnodiging aan omdat de materie rondom conflictoplossing altijd al mijn interesse had.
Met ruim 10 jaar ervaring in de rugzak en het beeld dat je op dit gebied wel wat te bieden hebt, begon ik samen met ruim 10 collega-SEV’ers uit den lande aan één van de eerste mediationopleiding die in Nederland gegeven werd.
Wat daarvan het meeste is bijgebleven zijn o.a. de eerste cursusdagen. In rollenspelen werden conflictsituaties gespeeld waar soms de pannen van het dak gingen. De (mijn) reflex met de meer dan 10 jaar ervaring in vergelijkbare conflictsituaties was dat ik (en dat gold ook voor mijn collega’s voor zover ik me nog kan herinneren) bijna direct begon na te denken over mogelijke oplossingen en dat deze mogelijke oplossingen ook direct werden voorgesteld als goedbedoelde suggesties aan partijen.
Maar wat bleek toen de rollenspelers/acteurs gevraagd werd hun reactie te geven op de interventies? Er zat geen goede oplossing bij. Aangedragen ideeën of suggesties waren geen antwoord op het probleem waar partijen mee zaten. Het bleef onduidelijk waar de echte kern van het probleem zat. Met andere woorden; het was míjn interpretatie van datgene wat tussen partijen speelde en wat als goed oplossing zou gelden.
Wat in opleiding steeds duidelijker werd, was dat het niet aankomt op de eigen interpretatie, maar op het onderzoeken waar de kern van het probleem voor de partijen nu écht zit: Waar gaat het hén om? Wat vinden zij belangrijk?
Dat is een heel andere manier van kijken waar ik tot op de dag van vandaag blij om ben dat ik deze heb mogen ontdekken en die ik in de laatste 30 jaar van mijn loopbaan nog zo veel mogelijk heb proberen toe te passen. Als ik na de zomer van 2026 mijn pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt, zal deze ander manier van kijken blijven, ook als ik dan niet meer tot het gilde van mediators behoor.
Thijs Tacken
Mediator
