Stilstaan of bewegen

Voor de meesten van ons geldt dat het goed is om af en toe eens even stil te staan. Stilstaan bij je leven, de dingen die je doet en die je zou willen doen. Stilstaan om terug te kijken op wat er bereikt is of waar je dankbaar voor kunt zijn. Stilstaan om de blik te verbreden, zicht op de toekomst te krijgen, een nieuw perspectief te ontwikkelen. Vruchtbare momenten, maar wel het het doel om weer verder te gaan. Stilstaan om door te lopen.

In een conflict of in een spanningsvolle situatie gebeurt het ook vaak dat de betrokkenen tot stilstand komen. Niet om te mijmeren of een plan te maken, maar om de ander te dwingen (als eerste) in beweging te komen. Men houdt een rechte rug, blijft bij zijn standpunt,  is standvastig en zet de hakken stevig in het zand, …..en voelt zich daar meestal erg flink bij. Van de ander verwacht men dat die in beweging komt, het hoofd buigt, door de knieën gaat of een eerste stap zet.

Jij bent “de ander” voor die ander!! 

Door zelf in beweging te komen, wordt het ook voor de ander gemakkelijker om in beweging te komen, om jou tegemoet te komen. Je kunt een ander niet dwingen om in beweging te komen, je kunt wel jezelf in beweging zetten. In de vertrouwelijkheid van de mediation kunnen kleine eerste stapjes gezet worden, die stimuleren om vervolgstappen te zetten en tot elkaar te komen.

Het voorbeeld van Jos en Willemien* mag hierbij ter illustratie dienen. Na een jarenlange relatie, met ups en downs, persoonlijke ontwikkelingen en ontwikkelingen in het bedrijf is de relatie in het slob geraakt. Willemien geeft aan te willen scheiden, Jos heeft het niet zien aankomen. Verwijten, ruzies, elkaar tegenwerken en zelfs sabotage acties zijn het gevolg. Een vechtscheiding ligt in het verschiet. Toch wordt besloten om te proberen in mediation tot een oplossing te komen. Ook daar verlopen de gesprekken niet zonder verwijten over en weer en, zo lijkt het, zonder de ander tegemoet te willen komen. Om de waarde van vermogensbestanddelen te bepalen wil de één ’n taxatie, de ander persé niet; om de zorg voor de kinderen te regelen wil de één omgangsregeling zus en de ander omgangsregeling zo; er is onenigheid over geld en de besteding ervan, over het opruimen van speelgoed of de plaats van de bekers in de kast. Willemien wil een adviseur meenemen in de mediation. Jos is tegen de betreffende persoon. Kortom de hakken gaan in het zand.

Desondanks blijft de wens om er in overleg uit te komen en juridische procedures te voorkomen; wetende dat die veel langer duren, meer geld kosten en de resultaten voor minstens één van hen wellicht niet beter zullen zijn.  De impasse moet eerst gevoeld worden; tegenwerken leidt tot stilstand en stilstand tot onzekerheid en onzekerheid tot stilstand ( d.w.z. niet kunnen beginnen met de opbouw van een eigen leven).

Totdat Jos alsnog de adviseur van Willemien in de mediation toelaat, mits hij ook een adviseur kan meenemen. Willemien is akkoord. Er ontstaat beweging, de impasse kan worden doorbroken, beide kunnen, schoorvoetend stappen vooruit zetten.                         En beide hebben minder last van hun rechte rug en stijve knieën.

Truke Zeinstra

Agrimediator